ماهی مدام می گريست ، از دوری و دلتنگی. و در اشک و دلتنگی اش غوطه می خورد. هميشه با خود می گفت:«اين جا سرزمين اشک هاست. اشک عاشقانی که پيش از من گريسته اند ، چون هيچ وقت دريا را نديده اند؛ و فکر می کرد شايد جايی دور از اين قطره های شورِ حزن انگيز دريا منتظر است.»

قصه که به اين جا رسيد ، آدم گفت:«ماهی در آب بود و نمی دانست ، شايد آدمی هم با خداست و نمی داند. و شايد آن دوری که عمری از آن دم زديم ، تنها يک اشتباه باشد.»

روزی به توخواهم گفت رازشقایقهای سرخ باغچه ام را،كه روزگاران مدیدی است، غم هجران بر دل های کوچکشان سایه انداخته. و عشق غریبی را برایت شرح خواهم داد که گر بر آب افکنی می سوزاند وگر بر آتش افکنی ، تا ابد خاموش می سازد. واین عشق چنان شوری در من پدید آورده است که زبانم قاصر از بیان خواهد بودتا همیشه...

بسوزان که:

*آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش...این چراغی است کزین خانه بدان خانه برند*

...ومن تنها نيستم!
تمام برگ های سبز مغزپسته ای شيطان کوه ازمن حمايت می کنند.
عطرخاک باران خورده هميشه هواراپرمی کند و بوته های چای هميشه پر از گل می شوند.
اينان هويت منند!
تمام آسمان نيلگون و آفتابی ازآن من است.
و زمين زير پايم هميشه فشار ظالمانه گام هايم راعاشقانه می پذيرد.
هميشه اجازه دارم روی غبار جاده ها راه بروم.
کوير درتمام لحظه های ساکت زندگيم با من بوده است.
دوستانی داشته ام که روزهايم را با آن ها تقسيم کرده ام.
تمام ثانيه های باهم بودنمان هماره بامن خواهد بود.
وتورادارم که سرنوشت مرا با ثانيه هايی اينچنين پيوند زده ای.
من تنها نيستم...
...هيچوقت تنها نيستم...
...............

آخرين آرزوی آبی من خواهد بود...

تا قسمتم چه باشد...

قلب دختر از عشق بود ، پاهايش از استواری و دست هايش از دعا.اما شيطان از عشق و استواری و دعا متنفر بود.

پس کيسه ی شرارتش را گشود و محکم ترين ريسمانش را به در کشيد. ريسمان نااميدی را.

نا اميدی را دور زندگی دختر پيچيد ، دور قلب و استواری و دعاهايش. نااميدی پيله ای شد و دختر کرم کوچک ناتوانی.

خدا فرشته های اميد را فرستاد ، تا کلاف نااميدی را باز کنند ، اما دختر به فرشته ها کمک نمی کرد. دختر پيله اش را چسبيده بود و می گفت:«نه باز نمی شود. هيچ وقت باز نمی شود.»

شيطان می خنديد و دور کلاف نااميدی می چرخيد. شيطان بود که می گفت:«نه ، باز نمی شود. هيچ وقت باز نمی شود.»

خدا پروانه ای فرستاد تا پيامی را به دختر برساند.

پروانه بر شانه های رنجور دختر نشست و دختر به ياد آورد که اين پروانه نيز زمانی کرم کوچکی بود گرفتار در پيله ای. اما اگر کرمی می تواند از پيله اش به در آيد ، پس انسان نيز می تواند.

خدا گفت:«نخستين گره را تو باز کن تا فرشته ها گره های ديگر را.»

دختر نخستين گره را باز کرد...

و ديری نگذشت که ديگر نه گره ای بود و نه پيله ای و نه کلافی.

هنگامی که دختر از پيله ی نااميدی به در آمد ، شيطان مدت ها بود که گريخته بود.